Ολυμπιακός: Να κερδίζεις στη Λεωφόρο και να ΜΗΝ «πρέπει» να πανηγυρίσεις

Υπό κανονικές συνθήκες θα γίνονταν μεγάλο «γλέντι», θα υπήρχαν αρκετές trollιές για να μιλήσω με τη γλώσσα της εποχής, μετά το 2-0 του Ολυμπιακού επί του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο για τη 2η αγωνιστική των play off της Super League. Κι αυτό επειδή ήταν, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, το μεταξύ τους τελευταίο στην ιστορία ντέρμπι στην ιστορική έδρα των πρασίνων. Όμως οι ερυθρόλευκοι βρίσκονται σε μια συγκεκριμένη κατάσταση τον τελευταίο καιρό όπου το τελευταίο που -τους- «επιτρέπεται» είναι να το παρακάνουν με τους πανηγυρισμούς αυτής της νίκης. 

Ναι, ήταν σημαντική. Και ιστορική προφανώς ήταν, θα μείνει στα βιβλία. Όμως αυτή τη στιγμή για τον Ολυμπιακό αυτή η νίκη, ουσιαστικά, δεν σημαίνει κάτι παραπάνω από το ότι διατήρησε τις όποιες ελπίδες του για τίτλο (που δεν αυξήθηκαν μετά τον θρίαμβο της ΑΕΚ επί του ΠΑΟΚ με 3-0) και παράλληλα απέκτησε προβάδισμα για τη 2η θέση πηγαίνοντας στο +3β. από τον δικέφαλο του βορρά.

Ο MVP Έσε, ο κανονικός Τσικίνιο και οι νίκες του Γκαρθία 

Όσον αφορά στο καθαρά αγωνιστικά, διαβάζοντας κανείς ό,τι γράφω εδώ ή λέω στο Καρέ της Δευτέρας θα πίστευε ότι έχω προσωπικά με τον Τσικίνιο. Προφανώς δεν ισχύει. Υπογράμμιζα διαρκώς ωστόσο την (κακή) απόδοση του συγκεκριμένου παίκτη επειδή ξέρω κι εγώ, κι εσείς, πόσο κομβικός - σημαντικός είναι για την ομαλή λειτουργία αυτού του Ολυμπιακού, του Ολυμπιακού του Μεντιλίμπαρ. Μιλάμε για τον παίκτη που αποτελεί την προσωποποίηση του τι πρεσβεύει και είναι αυτή η έκδοση του Θρύλου. Και τόσους μήνες που είναι φάντασμα του εαυτού του, ο Ολυμπιακός δυσκολεύεται να κάνει τα βασικά.
Όχι, δεν ξεγελιέμαι ούτε θέλω να σας ξεγελάσω. Ο Ολυμπιακός δεν έκανε εμφανισάρα στη Λεωφόρο. Δεν μάγεψε τα πλήθη. Όμως ήταν κανονικός Ολυμπιακός Μεντιλίμπαρ. Και το οφείλει, στον μεγαλύτερο βαθμό, στον Τσικίνιο. Για μένα ο Πορτογάλος μεσοεπιθετικός δεν ήταν ο καλύτερος. Ούτε ο Ζέλσον ήταν. Ο Έσε ήταν ο κορυφαίος σε απόδοση ο οποίος μαζί με τον Γκαρθία «κράτησαν» το κέντρο και βοήθησαν σε κάθε τομέα και εν τέλει «έκαναν» αλλαγή και τους δύο (Τσιριβέγια και Ρενάτο) αντίπαλους κεντρικούς χαφ. 

Ο Τσικίνιο ωστόσο ήταν ξανά κανονικός. Όχι σούπερ, κανονικός. Τον έβλεπες στο ματς. Να πιέζει. Να μην αφήνει μπάλα χαμένη, ακόμα κι αυτές που έδειχναν χαμένες. Να «πνίγει» με την πίεση στόπερ και τερματοφύλακα του Παναθηναϊκού. Και από ένα σημείο και έπειτα τον ακολούθησε και ο Ελ Καμπί. Και ακολουθούσαν μαζί και ο Ζέλσον με τον Ρόντινεϊ. Μια αλυσίδα είναι όλα. Αν «σπάει» ένας κρίκος, υπάρχει πρόβλημα. Σιγά σιγά «σπάνε» και οι άλλοι.

Ο Τσικίνιο λοιπόν ήταν παρών στο ματς. Όταν είναι στα καλά του, όταν έχει διάθεση, αισθάνεσαι ότι υπάρχουν 2-3 ίδιοι στο γήπεδο. Αντιθέτως το προηγούμενο διάστημα, όταν έπαιζε, έψαχνες να τον βρεις. Λες και ήταν αόρατος. Τι άλλαξε τώρα και εμφανίστηκε με αυτή την τεράστια διαφορά; Τι πρόβλημα υπήρχε πριν και δεν απέδιδε, έδειχνε να μην προσπαθεί καν; Αυτές τις απαντήσεις μόνο ο ίδιος μπορεί να τις δώσει. Εμείς την εικόνα μπορούμε μόνο να κρίνουμε, να επισημάνουμε. Θυμηθείτε τον Τσικίνιο (που ήταν βασικός και στη θέση του) στο 0-0 με την ΑΕΛ την τελευταία αγωνιστική της κανονικής διάρκειας. Ή τον Τσικίνιο στη Λιβαδειά.
Για να μιλήσουμε για τη μεγάλη εικόνα, μετά το πρώτο μουδιασμένο - αμήχανο 15λεπτο, ο Ολυμπιακός άρχισε να παίρνει τον έλεγχο. Το πόσο μουδιασμένα μπήκε ο Ολυμπιακός στο ματς φάνηκε από το ότι «κατάφερε» να δεχθεί την πρώτη πολύ καλή τελική στο 52ο δευτερόλεπτο όπου ο Τζολάκης αναγκάστηκε να αποκρούσει με το γόνατο λίγο πριν από τη γραμμή στο κοντινό σουτ του Ταμπόρδα. Μια φάση που άρχισε από την πλευρά του Κοστίνια και στην οποία ο Ρέτσος απέτυχε να κόψει μια μπαλιά που πέρασε κάθετα κοντά του. 

Ο Ολυμπιακός λοιπόν κυρίως χάρη στον Τσικίνιο και τους δύο κεντρικούς χαφ πίσω του πήρε γρήγορα τον έλεγχο και δεν τον έχασε ποτέ ξανά. Και παρότι, μπορεί σωστά να πει κανείς, το πρώτο γκολ που έβαλε είχε δόση τύχης, την αβλεψία του Γέντβαϊ που έδωσε ανεπανάληπτη... ασίστ για τετ-α-τετ στον Ζέλσον, ήταν φανερό ότι οι Πειραιώτες ήλεγχαν και το γκολ ήταν θέμα χρόνου.
Δεν το έβαλε ο Ελ Καμπί στη μεγάλη ευκαιρία του 12ου λεπτού όταν καθυστέρησε να αποφασίσει τι θα κάνει και εν τέλει έκανε ένα κακό τελείωμα που απέκρουσε ο Λαφόντ και το οποίο ούτως ή άλλως ήταν κάκιστο, η μπάλα πήγαινε αρκετά άουτ. Δεν το έβαλε ο Τσικίνιο στο 23', σουτάροντας εκτός περιοχής (και υπό καλές προϋποθέσεις) λίγο άουτ από το δεξί δοκάρι. Το έβαλε ο Ζέλσον μετά τη... χορηγία του Λαφόντ.
Τι κοινό είχαν οι ευκαιρίες Ελ Καμπί και Τσικίνιο στο 12' και το 23'; Οι υπέροχές μπαλιές - δημιουργίες έγιναν από Έσε και Γκαρθία αντίστοιχα. Ο δεύτερος μάλιστα είχε και πολλές προσωπικές νίκες επί του Τετέη στο α' ημίχρονο τον οποίο κατάφερε και να εκνευρίσει με τον Μπενίτεθ να τον κάνει αλλαγή στην ανάπαυλα. Ο Ισπανός μάλιστα είναι και ο παίκτης που παίρνει την πρώτη κεφαλιά στη φάση του 2ου γκολ όπου η μπάλα πάει και στον Τσικίνιο που κάνει μια 2η κεφαλιά και τροφοδοτεί τον Ρόντινεϊ. 

Επιεικώς κάτω του μετρίου ήταν τα δύο ακραία μπακ του Ολυμπιακού. Ο Ορτέγκα πήρε κίτρινη νωρίς και εύλογα τον επηρέασε (δεν υπήρχε και ο Μπρούνο στην αποστολή λόγω του αριθμού των ξένων) αφού πρόσεχε τα μαρκαρίσματά του ενώ ο Κοστίνια συνέχισε να απογοητεύει στις (κυρίως) εν Ελλάδι εμφανίσεις του «καταφέρνοντας» να εκτίθεται διαρκώς ακόμα και στο αμυντικό κομμάτι στο οποίο υποτίθεται είναι καλός. 

Ότι έγινε αλλαγή στο 77' και πήρε τη θέση του ο Μπιανκόν (10 λεπτά νωρίτερα είχε πάρει κι αυτός κάρτα) λέει από μόνο του πολλά για την εικόνα του. Ούτε οι δύο στόπερ, Ρέτσος και Πιρόλα, βρέθηκαν στο καλύτερο βράδυ τους αλλά δεν ήταν κακοί όπως οι ακραίοι, στάθηκαν με εξαίρεση μεμονωμένες στιγμές.
Ο Ολυμπιακός λοιπόν πήρε μια μεγάλη νίκη που την είχε ανάγκη από την κορυφή ως τα νύχια του ως οργανισμός. Νίκη με ουσία. Νίκη φυσικά και ψυχολογίας η οποία είχε δοκιμαστεί πολύ τον τελευταίο καιρό. Δεν «άντεχε» μία ακόμα ήττα. Ούτε καν μη νίκη έδειχνε να «αντέχει». Είπαμε όμως, δεν μπορεί να πανηγυρίσει πολύ. Πρέπει να το ξεχάσει και να πάει παρακάτω. 

Να σκεφτεί από τώρα το επόμενο και επίσης πολύ απαιτητικό ματς με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα για την 3η αγωνιστική των πλέι οφ. Ένα ματς που αργεί επίσης αφού, λόγω τελικού κυπέλλου, διεξάγεται την Κυριακή 3 Μαΐου!

ΥΓ: Όλη την εβδομάδα πληροφορίες και ρεπορτάζ, το ένα μετά το άλλο, «έβλεπαν» αλλαγές και εκπλήξεις στην 11άδα του Ολυμπιακού. Και ύστερα «μίλησε» ο Μεντιλίμπαρ. Ο οποίος έβαλε την (πιο) κλασική του διάταξη με τους παλιούς παίκτες. Μ' αυτούς πέτυχε. Αν είναι να αποτύχει, θέλει να αποτύχει επίσης μ' αυτούς. Πιο σαφές δεν γίνεται.

ΥΓ2: Είναι «κατόρθωμα» πάντως για τον Ολυμπιακό να δέχεται γκολ ή σημαντική ευκαιρία για γκολ πριν καν συμπληρωθεί ένα 10λεπτο στα παιχνίδια του. Χθες δεν είχε καν συμπληρωθεί το 1ο λεπτό που κινδύνεψε με το 1-0 και τον έσωσε ο Τζολάκης.

ΥΓ3: Σύμφωνα με την επίσημη στατιστική υπηρεσία του πρωταθλήματος, από τα συνολικά 44 λάθη του Ολυμπιακού 9 είχε ο Τσικίνιο, 8 ο Κοστίνια και από 5 οι Ρόντινεϊ και Ελ Καμπί. Παίκτες που κινούνται ψηλά στο γήπεδο και δέχονται πίεση που σημαίνει ότι πρέπει να κινηθούν σε μικρούς χώρους και να αποφασίσουν - δράσουν γρήγορα, είναι πιο εύκολο να «χρεωθούν» λάθη σε απώλειες μπάλας. Το νούμερο που δεν «χωνεύεται» είναι του δεξιού μπακ (Κοστίνια) που έπαιξε και λιγότερο από τους άλλους αφού έγινε πρώτη αλλαγή.

ΥΓ4: Θυμάστε τι λέγονταν και γράφονταν για τον Αντίνο μετά τις πρώτες του εμφανίσεις με τα πράσινα; Δεν λέω ότι ο παίκτης είναι κακός. Λέω ότι ειπώθηκαν και γράφτηκαν «χοντράδες» υπερβολικά νωρίς.