Η ελληνική χροιά στο ντέρμπι της «Working Class»

 Σε αντίθεση με την 127ετή, θανάσιμη έχθρα των δύο ομάδων, με μόνιμα επεισόδια, ολικές καταστροφές στο μισό Λονδίνο, δυστυχώς και θύματα, το Σαββατιάτικο ντέρμπι του East London, Νο 100 της Ιστορίας (στα οποία η Μίλγουολ προηγείται με 38-34 νίκες, συν 28 ισοπαλίες), αυτή τη φορά κύλισε, σχετικά ομαλά τόσο εντός, όσο εκτός του γηπέδου.

 Μ’ εξαίρεση το περιστατικό ενός άμοιρου οπαδού της Ουέστ Χαμ, στον οποίο επιτέθηκαν, ακινητοποίησαν και τύλιξαν με δεκάδες μέτρα… σελοφάν, η Met Police του Λονδίνου δεν κατέγραψε ιδιαίτερα προβλήματα, μάλιστα συνοδεύοντας, τόσο πριν, όσο μετά τους 1500 αντίπαλους οπαδούς των «Hammers» που ορθά και απόλυτα δικαιωματικά ήθελαν να χειροκροτήσουν την ομάδα τους. Την ώρα που, είτε εδώ, είτε στην υπόλοιπη Ευρώπη οι Αρχές, σε συνεργασία με την Αστυνομία προτιμούν την πλέον εύκολη λύση της απαγόρευσης μετακίνησης φιλάθλων.

 Κι εδώ «μιλάμε» για το Μίλγουολ- Ουέστ Χαμ το οποίο μπροστά του, ένα Ρίβερ Πλέιτ- Μπόκα Τζούνιορς, ένα Μπαρτσελόνα- Ρεάλ, ένα Σέλτικ- Ρέιντζερς ή ένα Ρόμα- Λάτσιο θα ήταν, το λιγότερο… Εκκλησία. Από πότε όμως χρονολογείται και από πού πηγάζει τέτοιο μίσος;

 Η Ιστορία διαδραματίζεται στο Ανατολικό Λονδίνο, στα τέλη του προ- προηγούμενου αιώνα ανάμεσα σε εργοστάσια, ναυπηγεία και σιδηροδρομικούς εργάτες.

 Το 1885 κάποιοι εργάτες της J.T. Morton, εταιρίας τροφίμων σε κονσέρβα στο Νησί «Isle of Dogs» ιδρύουν τη Μίλγουολ Ρόβερς και δέκα χρόνια αργότερα ο Άρνολντ Χιλς ιδρύει την «Thames Ironworks Football Club», επίσης με απώτερο στόχο και σκοπό τη χρήση του ποδοσφαίρου για τη βελτίωση του ηθικού των εργατών.

 Οι δύο ομάδες απέχουν λιγότερα από 5χλμ η μία από την άλλη και χωρίζονται από τον Τάμεση, ο κόσμος τους όμως προέρχεται ακριβώς από την ίδια κάστα ή ταξικό στρώμα: είναι όλοι τους εργάτες της «Working Class», που καθημερινά βγάζουν ένα κομμάτι ψωμί δουλεύοντας σκληρά σ’ εργοστάσια και μόλους. Εξ ου και το «Dockers Derby» το ντέρμπι δηλαδή των ναυτεργατών.

 Στο μεταξύ η Thames Ironworks διαλύεται και από τις στάχτες της γεννιέται η Ουέστ Χαμ υιοθετώντας το σύμβολο και το προσωνύμιο των «The Hammers», δηλαδή των σφυριών όπως ακριβώς και το εργαλείο που χρησιμοποιούσαν οι εργάτες- ποδοσφαιριστές της.

 Το 1904 η Ουέστ Χαμ εγκαινιάζει το γήπεδό της, το Boleyn Ground, γνωστό και ως Upton Park και έξι χρόνια αργότερα και η Μίλγουολ μετακομίζει από το «Athletic» του Isle of Dogs, στο σημερινό της «The Den».

 Το κλίμα ανάμεσα στις δύο ομάδες είναι κάτι περισσότερο από φιλικό, οι παίκτες- εργάτες συναντιούνται καθημερινά, τόσο στη δουλειά, όσο μετά, για μία αγχολυτική μπίρα μέχρι και το 1926, όταν μία παν- λονδρέζικη εργατική απεργία θ’ αλλάξει για πάντα τις μεταξύ τους σχέσεις και ισορροπίες. Ο ένας μύθος διηγείται ότι οι εργάτες της Μίλγουολ συνέχιζαν να δουλεύουν κρυφά, παρά την απαγόρευση και ο άλλος ότι απεργοσπάστες βρέθηκαν και ανάμεσα στους εργάτες της Ουέστ Χαμ.

 Από κει και πέρα το πράγμα ξεφεύγει και κορυφώνεται το ’76 όταν ο 18χρονος οπαδός της Μίλγουολ, Ίαν Πρατ παρασύρεται θανάσιμα κάτω από ένα τρένο. Ουδείς γνωρίζει εάν επρόκειτο για ατύχημα ή εάν τον έσπρωξαν οπαδοί της Ουέστ Χαμ, αλλά η κοινότητα της Μίλγουολ διψάει για εκδίκηση την οποία θα πετύχουν δέκα χρόνια αργότερα μαχαιρώνοντας θανάσιμα τον 19χρονο «hammer», Τέρι Μπερνς.

 Δυστυχώς το ξύλο, οι πέτρες, οι σιδηρόβεργες και τα πισώπλατα μαχαιρώματα δεν θα έλειπαν ποτέ από τα μεταξύ τους, μετέπειτα ντέρμπι. Τουλάχιστον μέχρι το 2018, όταν οπαδοί της Μίλγουολ, χωρίς δεύτερη σκέψη συγκέντρωσαν χρήματα για να βοηθήσουν τη μόλις 3 ετών Ίσλα Κάτον, κόρη οπαδών της Ουέστ Χαμ που έπασχε από μία σπάνια μορφή καρκίνου. Το ’22 η Ίσλα δεν τα κατάφερε και έφυγε από τη ζωή. Έκτοτε και το «Dockers Derby» άλλαξε τη φυσιογνωμία του, παραμένοντας ωστόσο πάντα βίαιο, επικίνδυνο και κυρίως απρόβλεπτο.