Αντιαρματική βολή στα «πάντσερ» – Αυτή η Ελλάδα δεν φοβάται κανέναν!

Με τη Σερβία είδαμε μπαλάρα. Με τη Γερμανία ζήσαμε κάτι ανεπανάληπτο. Η Ελλάδα νίκησε για πρώτη φορά στην ιστορία της τη γερμανική εθνική ομάδα, μέσα στο σπίτι της, και το 0-1 στο Άουγκσμπουργκ αποτελεί κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα αποτέλεσμα που θα μνημονεύουμε για χρόνια. Είναι απόδειξη ότι η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς μπορεί να κερδίζει με διαφορετικούς τρόπους. Να επιβάλλεται όταν βρίσκει χώρο να παίξει και να αντέχει όταν ο αντίπαλος την υποχρεώνει να υποφέρει.

Στο προηγούμενο blog, με τίτλο «Πόσο ικανή για υπέρβαση είναι η Εθνική του Γιοβάνοβιτς μετά το Βελιγράδι;», είχαμε σταθεί στην ποιότητα του υλικού, στην προσωπικότητα και στις περισσότερες επιθετικές λύσεις αυτής της ομάδας. Η εμφάνιση στη Σερβία μάς επέτρεπε να μιλάμε για μια Ελλάδα που μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τα μεγάλα ονόματα του ομίλου.

Το είχαμε σημειώσει: η Γερμανία και η Ολλανδία, έτσι όπως τις είδαμε στο Μουντιάλ, δεν ήταν φόβητρα. Ασφαλώς και έχουν ποιότητα. Ασφαλώς και απαιτούν σεβασμό. Όμως αυτή η Εθνική έχει όλα τα φόντα να τις ανταγωνιστεί. Στο Άουγκσμπουργκ η εκτίμηση απέκτησε σκορ, σκόρερ και τρεις βαθμούς.

Ο Κλοπ είχε μιλήσει για χρυσή γενιά του ελληνικού ποδοσφαίρου. Κάτι ήξερε. Η ομάδα του, πάντως, δεν βρήκε τρόπο να την αντιμετωπίσει όταν το παιχνίδι άρχισε να ξεφεύγει από τον έλεγχό της. Και στο πρώτο επίσημο παιχνίδι του επί γερμανικού εδάφους, ο λογαριασμός ήρθε από τον Δημήτρη Κουρμπέλη.

Η κατοχή ήταν γερμανική, οι μονομαχίες ελληνικές

Για να εκτιμήσουμε σωστά τη νίκη, πρέπει να δούμε κατάματα και τις δυσκολίες της. Η Ελλάδα πέρασε μεγάλα διαστήματα χωρίς την μπάλα. Η Γερμανία ολοκλήρωσε τον αγώνα με 76% κατοχή, 729 πάσες έναντι 231 και 667 εύστοχες μεταβιβάσεις έναντι 166. Είχε 245 πάσες στο επιθετικό τρίτο, όταν η Εθνική είχε 60, και 30 επαφές στην ελληνική περιοχή έναντι 11 δικών μας στην απέναντι.

Αυτοί οι αριθμοί περιγράφουν την εδαφική υπεροχή. Η ποιότητα των ευκαιριών, όμως, δίνει μια πιο σύνθετη εικόνα. Οι τελικές ήταν 16-8, οι προσπάθειες στον στόχο 5-1, αλλά οι μεγάλες ευκαιρίες μόλις 1-1. Η Γερμανία είχε περισσότερο παιχνίδι, χωρίς να μετατρέπει διαρκώς την κυκλοφορία της σε καθαρές εκτελέσεις.

Εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα παράσημα της ελληνικής εμφάνισης. Η Εθνική κέρδισε 57 μονομαχίες έναντι 50, είχε 16 επιτυχημένα τάκλιν σε 23 προσπάθειες και έκανε 32 απομακρύνσεις. Οι Γερμανοί επιχείρησαν 23 σέντρες, αλλά μόλις τέσσερις βρήκαν συμπαίκτη. Είχαν οκτώ κόρνερ, χωρίς να μετατρέψουν αυτή την υπεροχή σε γκολ.

Η Ελλάδα χρειάστηκε να αμυνθεί πολύ. Αμύνθηκε, όμως, με επιμονή, επαφές, καλύψεις και αποφασιστικότητα. Δεν αρκεί να μαζεύεσαι πίσω από την μπάλα. Πρέπει να κερδίζεις και τη μάχη όταν εκείνη φτάνει στον χώρο σου. Η Ελλάδα είχε τα κατάλληλα... αντιαρματικά για τα "πάντσερ". Και όπως είπε ο Χρήστος Κόντης στην Alpha. "Το μηδέν πίσω είναι πολύ σημαντικό", δήλωσε όταν ρωτήθηκε για τον αποκλεισμό της Εθνικής στα προκριματικά του Μουντιάλ και εξήγησε, ότι εάν δεν δεχτείς γκολ, τότε μπορείς να το βάλεις.

Ο Τζολάκης έδωσε στην ομάδα το δικαίωμα να νικήσει

Πριν από τον σκόρερ, οφείλουμε να σταθούμε στον τερματοφύλακα. Ο Κωνσταντίνος Τζολάκης έκανε πέντε αποκρούσεις και κράτησε την Εθνική όρθια στις στιγμές που η γερμανική πίεση απέκτησε πραγματικό περιεχόμενο.

Η επέμβαση στο σουτ του Αντεγέμι στο 31΄, το δύσκολο χαμηλό τελείωμα του Κοντέ στο 49΄ και κυρίως η εκτίναξη στο φάουλ του Κίμιχ στο 53΄ ήταν παρεμβάσεις που διατήρησαν διαθέσιμο το ενδεχόμενο της νίκης. Αν σε εκείνο το σημείο η Ελλάδα κυνηγούσε το σκορ, θα συζητούσαμε για διαφορετικό παιχνίδι.

Το 1,45 στα αναμενόμενα γκολ των γερμανικών προσπαθειών εντός εστίας, το λεγόμενο xGOT, αποτυπώνει τη δυσκολία της δουλειάς του. Πρόκειται για στατιστική εκτίμηση της απειλής των σουτ που κατέληξαν στον στόχο. Ο Τζολάκης δεν δέχθηκε κανένα.

Με την μπάλα είχε 21/37 εύστοχες πάσες. Το 57% δείχνει ότι η πρώτη ανάπτυξη δεν ήταν εύκολη υπό αυτές τις συνθήκες. Η καθοριστική αποστολή του, πάντως, εκτελέστηκε άψογα: κράτησε το μηδέν μέχρι να βρεθεί η στιγμή στην άλλη περιοχή.

Μαυροπάνος και Ρέτσος, τοίχος με προσωπικότητα

Ο Μαυροπάνος ήταν σημείο αναφοράς. Η επέμβασή του στο 36΄, όταν ο Εμπνουταλίμπ πήρε την μπάλα στη μικρή περιοχή, είχε τη σημασία μεγάλης απόκρουσης. Δύναμη, έγκαιρη αντίδραση και αποφασιστικότητα εκεί όπου μια καθυστέρηση μπορεί να κοστίσει γκολ.

Είχε 47 επαφές, 20/23 εύστοχες πάσες, μία επιτυχημένη ντρίμπλα και δύο τελικές. Η παρουσία του απλώθηκε και πέρα από τα στενά αμυντικά καθήκοντα: στο 88΄ έστρωσε στον Ιωαννίδη για μια ακόμη ελληνική ευκαιρία. Ήταν από τους παίκτες που επέτρεψαν στην ομάδα να αντέξει και να διατηρήσει επιθετική προοπτική.

Δίπλα του, ο Παναγιώτης Ρέτσος ολοκλήρωσε το παιχνίδι με 19/21 εύστοχες μεταβιβάσεις, ποσοστό 90%, σε 37 επαφές. Είχε ασφαλώς και το άτσαλο μαρκάρισμα στον Αντεγέμι, που του κόστισε την κίτρινη στο 56΄. Συνολικά, όμως, έδωσε μια εμφάνιση ωριμότητας σε γερμανικό έδαφος.

Υπάρχει εδώ και μια προσωπική διάσταση. Το 2017 η Λεβερκούζεν τον απέκτησε από τον Ολυμπιακό με μια συμφωνία που αποτιμήθηκε στα 22 εκατομμύρια ευρώ. Η πορεία του εκεί δεν δικαίωσε τις μεγάλες προσδοκίες. Η σημερινή του παρουσία αποτελεί ηχηρή αγωνιστική απάντηση! Ένας ποδοσφαιριστής δεν τελειώνει επειδή ένα μεγάλο βήμα της καριέρας του δεν εξελίχθηκε όπως περίμεναν όλοι.

Στα άκρα υπήρξαν δυσκολίες. Ο Βαγιαννίδης είχε μόλις οκτώ επαφές και 5/5 πάσες, αριθμούς που φανερώνουν περιορισμένη συμμετοχή, παρά το απόλυτο της ευστοχίας. Η κάρτα και η πίεση στην πλευρά του εξηγούν την αντικατάστασή του στο ημίχρονο. Ο Σάλιακας μπήκε σε απαιτητικές συνθήκες, έδωσε 7/9 σωστές πάσες και βοήθησε στη διαχείριση της δεξιάς πλευράς.

Ο Τσιμίκας, με 36 επαφές και 9/15 πάσες, δεν είχε το συνηθισμένο δημιουργικό αποτύπωμα. Δοκιμάστηκε από την ταχύτητα του Αντεγέμι, ιδιαίτερα στη μεγάλη ευκαιρία του 27΄. Η βραδιά απαιτούσε πρωτίστως αντοχή και προσήλωση στην αμυντική δουλειά.

Ο Καρέτσας χόρευε ακόμη και χωρίς κατοχή

Μέσα σε έναν αγώνα στον οποίο η Ελλάδα είχε την μπάλα μόλις στο 24% του χρόνου κατοχής, ο Καρέτσας βρήκε τρόπο να ξεχωρίσει. Τέσσερις επιτυχημένες ντρίμπλες σε επτά προσπάθειες, 12/13 εύστοχες πάσες και 36 επαφές. Αυτά έχουν διαφορετική αξία όταν ο αντίπαλος σε πιέζει και κάθε δική σου κατοχή είναι πολύτιμη.

Το σουτ στο 8΄ και η ενέργεια με την κάθετη στον Τετέι στο 17΄ έδειξαν από νωρίς ότι η Ελλάδα διέθετε παίκτη ικανό να σπάσει την αντίπαλη ισορροπία. Ο Καρέτσας μπορούσε να κρατήσει την μπάλα, να περάσει αντίπαλο και να δώσει χρόνο στους συμπαίκτες του να ανέβουν. Σε τέτοια παιχνίδια, η ντρίμπλα αποτελεί και τρόπο αποσυμπίεσης.

Ο Τζόλης είχε πιο δύσκολη βραδιά στην ακρίβεια: 13/26 πάσες και καμία επιτυχημένη ντρίμπλα σε δύο προσπάθειες. Παρέμεινε, όμως, μέσα στις καθοριστικές επιθετικές στιγμές. Είχε τέσσερις επαφές στην αντίπαλη περιοχή, έτρεξε στις αντεπιθέσεις και συμμετείχε αποφασιστικά στη φάση του γκολ. Η επιμονή του απέδωσε ακόμη κι όταν οι επιμέρους αριθμοί του δεν ήταν εντυπωσιακοί.

Στον άξονα, ο Ανδρούτσος πρόσφερε 21/24 σωστές πάσες, ποσοστό 88%, σε 37 επαφές. Σε μια ομάδα που δυσκολευόταν να διατηρήσει κατοχές, αυτή η ακρίβεια είχε αξία. Ο Ζαφείρης, με 7/11 πάσες, 22 επαφές και μία επιτυχημένη ντρίμπλα σε δύο προσπάθειες, δεν μπόρεσε να αποκτήσει αντίστοιχη επιρροή στην κυκλοφορία.

Ο Τετέι έδωσε δύο επιτυχημένες ντρίμπλες σε τρεις προσπάθειες και κέρδισε το φάουλ που έφερε την κάρτα στον Μπίσεκ. Είχε, ωστόσο, μόλις 18 επαφές και δεν κατέγραψε τελική. Πρόσφερε τρεξίματα και προσωπικές ενέργειες, αλλά η Εθνική χρειαζόταν περισσότερη συνέχεια στις επιθέσεις της.

Οι αλλαγές του Ιβάν και ο Παυλίδης που δεν χρειάστηκε να σουτάρει

Η είσοδος Κουρμπέλη και Ιωαννίδη ήταν καθοριστική. Ο Γιοβάνοβιτς πρόσθεσε εμπειρία στον άξονα και διαφορετική απειλή μπροστά, διατηρώντας τον Παυλίδη, ο οποίος αποδείχθηκε κομβικός χωρίς να καταγράψει ούτε μία τελική.

Ο Παυλίδης είχε 14/21 εύστοχες πάσες και 32 επαφές. Δύο ενέργειες, όμως, εξηγούν την αξία του καλύτερα από οποιοδήποτε ποσοστό. Στο 67΄ έκλεψε κοντά στη γερμανική περιοχή και έστρωσε στον Ιωαννίδη τη μεγάλη ευκαιρία. Στο 74΄ άλλαξε εξαιρετικά το παιχνίδι προς τον Τζόλη, ανοίγοντας τον δρόμο για το γκολ.

Ο Ιωαννίδης έχασε το άχαστο. Σε τέτοιο τετ α τετ, μέσα στη Γερμανία, περιμένεις από έναν επιθετικό της ποιότητάς του να τελειώσει τη φάση. Αυτό πρέπει να ειπωθεί καθαρά. Πρέπει, όμως, να ειπωθεί και ότι με την είσοδό του η Ελλάδα απέκτησε περισσότερη απειλή.

Σε μόλις δέκα επαφές είχε δύο τελικές και 0,43 xG, δηλαδή περισσότερο από το μισό των συνολικών 0,77 της Εθνικής. Βρέθηκε εκεί που έπρεπε, συνεργάστηκε και απείλησε ξανά στο 88΄. Η παρουσία ήταν ουσιαστική. Η εκτέλεση έμεινε κάτω από τις απαιτήσεις.

Και μετά ήρθε ο Κουρμπέλης. Εννέα επαφές, 4/5 σωστές πάσες, μία επιτυχημένη ντρίμπλα και ένα σουτ. Αυτό που έγραψε ιστορία.

Στο 74΄ διάβασε τη συνέχεια της φάσης, βρέθηκε στη δεύτερη μπάλα και εκτέλεσε. Υπήρξε κόντρα; Υπήρξε. Είχε προηγηθεί, όμως, σωστή αλλαγή παιχνιδιού, είσοδος του Τζόλη στην περιοχή και παρουσία του Κουρμπέλη στο κατάλληλο σημείο. Η τύχη βοήθησε μια ομάδα που είχε αρχίσει να διεκδικεί ενεργά τη νίκη.

Η Γερμανία δεν εξαφανίστηκε επιθετικά μετά το 53΄. Υπήρξε το σουτ του Ενμέτσα στο 54΄ και αργότερα οι προσπάθειες του Μπίσεκ και του Γκνάμπρι. Έχασε, όμως, τη συνέχεια της πίεσής της. Στο διάστημα που η Ελλάδα δημιούργησε το τετ α τετ, έτρεξε διαδοχικές αντεπιθέσεις και τελικά σκόραρε, η γερμανική κατοχή έπαψε να δίνει την αίσθηση ότι το γκολ πλησίαζε αναπόφευκτα.

Στο τέλος, ο Μασούρας πρόσφερε φρέσκα πόδια, με πέντε επαφές και 2/4 πάσες, ενώ ο Μιχαηλίδης μπήκε αντί του Παυλίδη για το τελικό 5-4-1, καταγράφοντας πέντε επαφές και 1/2 πάσες. Ο περιορισμένος χρόνος τους δεν επιτρέπει μεγάλες ατομικές κρίσεις. Ο ρόλος τους ήταν συγκεκριμένος: να προστατευτεί το αποτέλεσμα.

Τώρα χρειάζεται συνέχεια, όχι επανάπαυση

Με δύο εκτός έδρας νίκες, η Ελλάδα δικαιούται πλέον να αντιμετωπίζεται ως ένα από τα φαβορί για την πρώτη δυάδα και τα προημιτελικά. Το κέρδισε στο γήπεδο. Δεν εξασφάλισε, όμως, ακόμη τίποτα.

Την Πέμπτη απέναντι στην Ολλανδία στην Τούμπα και την Κυριακή απέναντι στη Γερμανία χρειάζεται η ίδια σοβαρότητα. Δύο ακόμη σημαντικά αποτελέσματα μπορούν να τη φέρουν πολύ κοντά στον στόχο. Για να έρθουν, απαιτείται καλύτερη διαχείριση της μπάλας υπό πίεση και μεγαλύτερη ψυχραιμία στο τελείωμα. Οι χαμένες κατοχές στο δικό μας μισό και το τετ α τετ του Ιωαννίδη είναι μαθήματα που η νίκη δεν πρέπει να σβήσει.

Αυτή η Εθνική έχει ταλέντο, έχει βάθος και έχει προπονητή που διαβάζει το παιχνίδι και παρεμβαίνει. Έχει και κάτι ακόμη, που το ακούσαμε στο Άουγκσμπουργκ: περίπου 6.000 Έλληνες να μετατρέπουν ένα γερμανικό γήπεδο σε δική τους έδρα και στο τέλος να ψέλνουν τον εθνικό ύμνο.

Ελλάς όπου γης. Με μια ομάδα που τους έδωσε λόγο να σηκώσουν ακόμη ψηλότερα τη σημαία.