Ο Μιλουτίνοφ δεν μπορούσε καν να πάρει μπάλα, ο Βεζένκοφ ήταν νευρικός, οι συνεργασίες εξαντλούνταν στο τσακίρ κέφι σε κάποιο ελεύθερο σουτ και ο ρυθμός του ματς έμοιαζε κομμένος και ραμμένος σε αυτό που ο Σαρούνας Γιασεκεβίτσιους θα ήθελε να είχε σχεδιάσει.

Αυτά όμως στη μία πλευρά του παρκέ. Αν πέρσι ο Ολυμπιακός κατηγορήθηκε ότι ήταν μπλαζέ και άνευρος στον ημιτελικό με τη Μονακό, αν μη τι άλλο το πήρε το μάθημά του. Αυτή τη φορά το μάτι του γυάλιζε, όπως ακριβώς αρμόζει σε μία ομάδα που από την αρχή της σεζόν μοιάζει να βρίσκεται σε αποστολή. Για κάθε ημιτελές play στην επίθεση, υπήρχε περίσσευμα ενέργειας στην άμυνα, για κάθε κακή επιλογή και άστοχο σουτ, το πάθος και η αυταπάρνηση πήγαιναν σύννεφο διά αληλλοκαλύψεων στα μετόπισθεν.

Διαβάστε τη συνέχεια στο menshouse.gr