Όταν η Σουηδία δίδασκε την Τέχνη της Κομψότητας

 Ο Στέφαν Έντμπεργκ έγινε 60 ετών και παρόλο που κρέμασε τη ρακέτα του πριν από τριάντα χρόνια εκείνο το βολέ, κομψοτέχνημα της αρμονίας και της τελειότητας μπόρεσε να το πλησιάσει, όχι όμως να το ξεπεράσει μόνο ο Ελβετός, Ρότζερ Φέντερερ: που δεν υπήρξε τυχαία, μαθητής του για σχεδόν μία 10ετία.

 Εν ολίγοις ο Έντμπεργκ υπήρξε ο Φέντερερ, πριν τον… Φέντερερ. Ήταν ο παγερά ανέκφραστος πρωταθλητής που ήρθε από τον Βορρά για να δώσει μία συνέχεια στην παντοδυναμία που είχε επιβάλλει ο Μπιόρν Μποργκ και μαζί με τον συμπατριώτη του Ματς Βίλαντερ ν’ αποδείξει ότι και στη Σουηδία, μετά το ποδόσφαιρο, το χόκεϊ, το σκι ή το χάντμπολ είχαν μάθει ένα εξαιρετικό τένις.

 Για μία 20ετία, από το ’70 έως και τα μέσα του ’90 η Σουηδία υπήρξε η αναμφισβήτητη «βασίλισσα» της παγκόσμιας ρακέτας Η χρυσή γενιά των Μποργκ, Έντμπεργκ και Βίλαντερ (αργότερα και των Γιάριντ, Κάρλσον) κατέκτησε 24 από τα 76 Grand Slams, σαν να λέμε 1 στα 3.

 Από το ’75 έως το ’98 το Κύπελλο Davis εξελίχθηκε σε μία αναμέτρηση ανάμεσα στη Σουηδία και τον υπόλοιπο Κόσμο με 7 «Σαλατιέρες» και 5 χαμένους τελικούς. Από το ’84 έως το ’88 πέντε Σουηδοί τενίστες βρίσκονταν στο Top 10 του παγκόσμιου ranking της Atp. Ενώ ιστορικό και ανεπανάληπτο θα μείνει το exploit του ’88 όταν δύο Σουηδοί κατέκτησαν και τα 4 Major: ο Έντμπεργκ το Ουίμπλεντον (με αντίπαλο τον Μπέκερ), ο Βίλαντερ το Ρολάν Γκαρός (Λεκόντ), το Australian (Κας) και το Us Open (Λεντλ).

 Στην καριέρα του ο Έντμπεργκ κατέκτησε 6 Grand Slams, χάνοντας άλλα πέντε. Σε σχέση με τον Μποργκ, που προτιμούσε να αιφνιδιάσει τον αντίπαλο με δυνατά χτυπήματα από τη base line, ο Στέφαν ανέβαινε συχνά στο φιλέ μετατρέποντας το θεϊκό του βολέ σε «φονικό» όπλο έχοντας όμως στο σερβίς την αχίλλειο πτέρνα του.

 Παρόλα αυτά δίδαξε στο τένις την τέχνη της κομψότητας, της αρμονίας και της τελειότητας, σε μία εποχή που ο κόσμος της ρακέτας προετοιμαζόταν να εξελιχθεί στο άθλημα του σήμερα: βασισμένο κυρίως στη μυϊκή δύναμη, στο δυνατό σερβίς και την αδιανόητη ταχύτητα της μπάλας συχνά, πυκνά αδιαφορώντας για τις θεαματικές εναλλαγές, τα βολέ ή τα αριστοτεχνικά ρεβέρ που χαρακτήρισαν μία ολόκληρη γενιά.