Ουδέποτε υπήρξαν τόσο πολύ… «Dis-United»

 Φρέσκο, λοιπόν γκάλοπ του «MuTv», τηλεοπτικού δικτύου της ομάδας σε δείγμα 10.000 ερωτηθέντων θεωρεί ότι ο πλέον κατάλληλος προπονητής για να ξανά ανάψει την σπίθα στο κοιμώμενο dna της Μάντσεστερ δεν είναι άλλος από τον έμπειρο 56χρονο Ιταλό: που, πέρα από την επιβολή μίας σιδερένιας αγωνιστικής πειθαρχίας, όπου κι αν πήγε (Γιουβέντους, Τσέλσι, Ίντερ ή Νάπολι) κατέκτησε τίτλους: πρωταθλήματα ή κύπελλα.

 Την απίστευτη μαχητικότητα, αλλά και στρατηγική του ιδιοφυΐα την απέδειξε και το βράδυ της Κυριακής, στο «Μεάτσα» όπου χωρίς Λουκάκου, Ντε Μπρόινε, Ανγκισά, Γκίλμουρ ή Νέρες απέσπασε το ίδιο ένα σπουδαίο 2-2 στην έδρα της Ίντερ.

 Με δύο γκολ, ειρωνεία της τύχης του Μακ Τόμινεϊ, άλλοτε ταλέντου των Ακαδημιών της United, μαζί με τους Γκρίνγουντ, Ράσφορντ, Σκοτ, Σάντσο ή Χέντερσον που μπορεί να μην υπήρξε ποτέ του… Τζανλουϊτζι Μπουφόν, αλλά με την Κρίσταλ Πάλας σήκωσε το ίδιο δύο τρόπαια. Που θέλουμε να καταλήξουμε (;), ότι δεν είναι αλήθεια ότι το φυτώριο της Μάντσεστερ δεν βγάζει πλέον ταλέντα, αλλά ότι δεν ξέρουν το πώς να τα αξιοποιήσουν ή εκτιμήσουν.      

 Και έτσι, την ώρα που ο Σκοτσέζος κρατούσε όρθια την πρωταθλήτρια Νάπολι στο Μιλάνο, στο (κόκκινο) Μάντσεστερ συνέλεγαν μία ακόμη απογοήτευση στην ατελείωτη λίστα των καταστροφικών αγώνων της διετίας ’24-’26. Ο αποκλεισμός από το Κύπελλο δια χειρός Μπράιτον, μάλιστα με ήττα μες στο «Ολντ Τράφορντ» για τους «Red Devils» ήταν ο γρηγορότερος από το 2014, αλλά και ο πλέον εξευτελιστικός για μία ομάδα που θριάμβευσε στον θεσμό 13 φορές.

 Δεκατρία είναι και τα χρόνια που πέρασαν από τον τερματισμό του «Βασίλειου» του σερ Άλεξ Φέργκιουσον που σε 26 χρόνια είχε φέρει στο Μάντσεστερ 38 τρόπαια, 13 πρωταθλήματα, δύο Champions League, μαζί με τη φιλοσοφία και κυρίως, τη νοοτροπία ενός νικηφόρου dna, τόσο στην Αγγλία και την Ευρώπη, όσο όμως και στον Κόσμο.

 Από τότε η Μάντσεστερ δεν έχει ξανά συνέλθει. Άλλαξε δέκα προπονητές, ξόδεψε δις και δις για καμία 50αριά παίκτες, αλλά οι διάφοροι Φαν Γκαλ, Μουρίνιο, Τεν Χαγκ, πρόσφατα και ο Αμορίμ (μακράν ο χειρότερος προπονητής από το ’70 και τον Ιρλανδό Ο’ Φάρελ) κατέκτησαν μόνο τη μιζέρια 2 Κυπέλλων, 1 Λιγκ- Καπ, 1 Community Shield κι ενός Europa League.

 Ως μία προσωρινή λύση, υπηρεσιακού προπονητή μέχρι το καλοκαίρι η διοίκηση προσανατολίζεται ξανά σ’ έναν ανάμεσα στον Κάρικ, που είχε αντικαταστήσει τον Σόλσκιερ, τον ίδιο τον Νορβηγό, που είχε αντικαταστήσει τον Μουρίνιο και τον Φαν Νιστελρόι που είχε αντικατασταθεί από τον Αμορίμ. Εν αναμονή του Κόντε ή εν πάσει περιπτώσει του οποιουδήποτε θα καταφέρει να ξανά ενώσει μία ομάδα που ουδέποτε ήταν τόσο πολύ «Dis-United», διαλυμένη ή μη ενωμένη όσο σήμερα.