Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τον Κάρικ στη Γιουνάιτεντ

Η νίκη της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο ντέρμπι με τη Σίτι (2-0) δεν ήταν απλώς «καλό αποτέλεσμα». Ήταν ένα ματς με σχέδιο, εκτέλεση, αριθμούς που φωνάζουν, και μια εικόνα σπάνια για την εποχή Γκουαρδιόλα στη Σίτι. Το ερώτημα, όμως, είναι το κλασικό που κουβαλά η Γιουνάιτεντ των τελευταίων χρόνων: ήταν πραγματική στροφή ή άλλη μία «ψεύτικη αυγή»;

Γιατί το 2-0 ήταν πιο βαρύ απ’ όσο δείχνει

Το σκορ έμεινε χαμηλά, αλλά το παιχνίδι «μύριζε» πιο καθαρή επικράτηση. Η Γιουνάιτεντ είχε τρία γκολ ακυρωμένα για οριακά οφσάιντ, δύο δοκάρια, ενώ ο Ντοναρούμα έκανε πέντε αποκρούσεις – το μεγαλύτερο νούμερο που έχει καταγράψει σε ματς πρωταθλήματος με τη Σίτι. Ακόμη κι αν αυτά δεν αποτυπώνονται πλήρως στο 2.27 xG της Γιουνάιτεντ, εξηγούν τον ρυθμό, τη ροή και το ψυχολογικό momentum.

Το πιο καθαρό μέτρο κυριαρχίας ήταν η απόσταση ευκαιριών: η Σίτι έφτιαξε μόλις 0.45 xG, άρα το xG deficit (-1.82) είναι από τα μεγαλύτερα της εποχής Γκουαρδιόλα στην Premier League. Και αυτό χωρίς «βοήθειες»: χωρίς πέναλτι υπέρ της Γιουνάιτεντ και χωρίς αριθμητικό πλεονέκτημα.

Το πλάνο Κάρικ: λίγη κατοχή, πολλή ζημιά

Ο Κάρικ έστησε κάτι οικείο στο DNA των ντέρμπι: δίνω μπάλα στη Σίτι, κλείνω κεντρικούς διαδρόμους, χτυπάω στην μετάβαση. Η διαφορά είναι η κλινική εφαρμογή. Η Γιουνάιτεντ είχε 31.8% κατοχή (από τα χαμηλότερα στην εποχή των data), αλλά δεν φαινόταν, γιατί οι επιθέσεις της είχαν καθαρότητα και απειλή.

Με 11 σουτ (χωρίς τα ακυρωμένα), 7 στο στόχο, και τη Σίτι να μένει σε μόλις 7 τελικές συνολικά, η Γιουνάιτεντ δεν κέρδισε επειδή «άντεξε». Κέρδισε επειδή δημιούργησε περισσότερα και καλύτερα.

Κλειδί: 4 τελικές από fast breaks (γρήγορες αντεπιθέσεις από το μισό γήπεδο με άτακτη άμυνα αντιπάλου). Είναι από τα υψηλότερα νούμερα που έχει στο αρχείο της η Opta για την ομάδα από το 2018-19. Και το πιο αποκαλυπτικό: ο ρυθμός προώθησης μπάλας ήταν 2.7 μέτρα/δευτερόλεπτο, το πιο γρήγορο που έχει καταγραφεί για τη Γιουνάιτεντ σε Premier League από το 2016-17. Με απλά λόγια: δεν «έσπαγε» γραμμές, τις διέλυε.

Μπεουμό αντί Σέσκο: επιλογή για το παιχνίδι, όχι για το όνομα

Η επιλογή του Μπεουμό αντί του φορμαρισμένου Σέσκο δεν ήταν “rotation”, ήταν tactical. Ο Μπεουμό είναι πιο «δυναμικός» για παιχνίδι μετάβασης, και το απέδειξε: το πρώτο γκολ είναι σχολείο για το τι ήθελε ο Κάρικ. Ο Φερνάντες έτρεξε το transition έχοντας τρεις καθαρές επιλογές (Αμάντ δεξιά, Ντόργκου αριστερά, Μπεουμό μπροστά), «έκρυψε» την πάσα και τον έβγαλε τετ-α-τετ.

Δεν είναι λεπτομέρεια ότι ο Μπεουμό είναι από τους κορυφαίους εκτελεστές σε φάσεις fast break στην Premier League από πέρσι: έχει 5 γκολ από fast breaks, πίσω μόνο από Σαλάχ (8) και Σέμενιο (6). Αυτό ακριβώς αγόρασε ο Κάρικ στο συγκεκριμένο ματς: απειλή που τελειώνει φάσεις.

Το πραγματικό τεστ: Άρσεναλ, όχι γιατί είναι «μεγάλη», αλλά γιατί είναι «κλειστή»

Η Γιουνάιτεντ έχει ιστορικό να κάνει ένα μεγάλο ματς και μετά να επιστρέφει στο “underwhelming”. Το pattern υπάρχει: νίκες-εκρήξεις απέναντι σε κορυφαίους και μετά γκέλες όταν πρέπει να «σπάσει» χαμηλό μπλοκ ή οργανωμένη άμυνα. Ακόμη και τα φετινά δεδομένα δείχνουν την αντίφαση: έχει περισσότερες νίκες με top-half (5) απ’ όσες με bottom-half (4). Αυτό συνήθως δείχνει ομάδα που δυσκολεύεται περισσότερο στο “πρέπει”, παρά στο “μπορώ”.

Εδώ μπαίνει η Άρσεναλ ως ιδανική συνέχεια. Όχι επειδή είναι “επόμενος μεγάλος”, αλλά επειδή είναι το πιο σκληρό αμυντικό τεστ της λίγκας: δέχεται 0.64 γκολ ανά παιχνίδι, επίπεδο ιστορικό για πλήρη σεζόν. Δεν σου δίνει “δωρεάν” χώρους όπως μια Σίτι που κυνηγά και ανοίγει. Σε αναγκάζει να αποδείξεις ότι μπορείς να δημιουργήσεις χωρίς το transition να είναι το κύριο όπλο.

Στο πρώτο μεταξύ τους φέτος, η Γιουνάιτεντ είχε 61.1% κατοχή και 1.52 xG, αλλά έχασε 0-1 από ένα early set-piece και την ικανότητα της Άρσεναλ να «σβήνει» ματς. Το συγκεκριμένο 1.52 xG είναι από τα μεγαλύτερα που έχει επιτρέψει η Άρσεναλ στο πρωτάθλημα, άρα υπήρχε κάτι λειτουργικό στο παιχνίδι της Γιουνάιτεντ – απλώς δεν είχε το τελικό χτύπημα.

Με τη Σίτι, η Γιουνάιτεντ κέρδισε με το αγαπημένο της μοτίβο: χαμηλή κατοχή, συμπαγές σχήμα, γρήγορα χτυπήματα. Με την Άρσεναλ θα κριθεί αν μπορεί να κερδίσει και αλλιώς: απέναντι στην πιο πειθαρχημένη άμυνα, με λιγότερα δώρα σε χώρους, με την ανάγκη να παράγει λύσεις και σε οργανωμένο παιχνίδι. Αν περάσει κι αυτό το τεστ, τότε δεν μιλάμε για “false dawn”. Μιλάμε για αρχή κανονικής πορείας.