Τα θρυλικά αυτοκόλλητα έγιναν 65 ετών

 Η ιδέα αποδείχθηκε ένας καθολικός, επιχειρηματικός θρίαμβος. Μέσα σε λίγες ημέρες είχαν εξαφανιστεί και τα 3εκ. φακελάκια, με 5 αυτοκόλλητα τον καθένα που είχαν αρχικά τυπωθεί. Και μέσα στο επόμενο δίμηνο, άλλα 5εκ. που η, αιφνιδιασμένη και απροετοίμαστη Πανίνι αναγκάστηκε να ξανά ξεφουρνίσει από το τυπογραφείο της.

 Η Ιστορία ενός μύθου που μεγάλωσε δύο γενιές παιδιών, κι ακόμη μαγνητίζει το ενδιαφέρον συλλεκτών, κάθε ηλικίας γεννήθηκε το ’45 στη γονατισμένη από τον πόλεμο Μόντενα, στο φτωχικό κιόσκι εφημερίδων της οικογένειας Πανίνι το οποίο υπάρχει ακόμη και σήμερα στο «Corso Duomo» της πόλης.

 Το ’54 η εταιρία προσπάθησε να εξαπλωθεί αναλαμβάνοντας την κεντρική διανομή Τύπου, αλλά το μεγάλο «μπαμ» θα γινόταν μόνο το ’61 όταν οι Μπενίτο και Τζουζέππε, σε αντίθεση με τα αδέλφια τους Ουμπέρτο και Φράνκο που εξ’ αρχής δεν πίστευαν στο εγχείρημα. είχαν τη φαεινή ιδέα που θα εκτόξευε, μία για πάντα την Πανίνι ανά τον πλανήτη.

 Απόλυτο συνώνυμο με τα ποδοσφαιρικά άλμπουμ, δεν υπήρξε αγοράκι του τότε που να μην προσπάθησε να συμπληρώσει την ποδοσφαιρική συλλογή αν κι εκείνα του ’62 και του ’85 ακόμη παραπονιούνται για δύο ιστορικά κενά που τους άφησε το έργο τους ημιτελές.

 Ήταν τα αυτοκόλλητα, σπάνια και δυσεύρετα δύο τερματοφυλάκων, αμφότερων ρεζέρβες στις ομάδες τους. Του Πιερλουϊτζι Πιτσαμπάλλα (ξαδέλφου του Πιερμπαττίστα που λίγο έλειψε να εκλεγεί πρόσφατα Πάπας) της Αταλάντα και του Αστουτίλλο Μαλτζόλιο, μία ζωή «δεύτερος» του Βάλτερ Ζένγκα, στην Ίντερ.

 Στην πρώτη περίπτωση είχε γίνει ένα τυπογραφικό λάθος, στη δεύτερη ο ίδιος δεν ήθελε να φωτογραφηθεί σ’ ένδειξη προσωπικής διαμαρτυρίας για τον μόνιμο, πλέον ρόλο κομπάρσου.

 Στην ένδοξη διαδρομή της η Πανίνι ξεκίνησε μ’ εξώφυλλο τον Σουηδό Νιλς Λίντχολμ, της Μίλαν και από το ’65, μέχρι και σήμερα ως λογότυπό της επέλεξε το θρυλικό ανάποδο ψαλίδι του Κάρλο Παρόλα, αμυντικού της Γιουβέντους σ’ ένα παιχνίδι με τη Φιορεντίνα.

 Με το πέρασμα των χρόνων, όπως κάθε εταιρία πέρασε αναπόφευκτες, οικονομικές κρίσεις με αυτονόητα σκαμπανεβάσματα. Πουλήθηκε σε αγγλικά χέρια, μετά Αυστραλιανά, μετά ιταλικά, αμερικανικά και ξανά ιταλικά (De Agostini), διατηρώντας ωστόσο η Πανίνι το 70% των μετοχών, που αντιστοιχεί, πάνω κάτω σε 77.5εκ. ευρώ. Σήμερα, η εταιρία- φαινόμενο από τη Μόντενα, όπου και παραμένει το εργοστάσιό της δίνει δουλειά σε 1000 υπαλλήλους με ετήσιο τζίρο άνω των 800εκ. ευρώ.

 Η επιτυχία της μπορεί να ήρθε με το πρώτο ποδοσφαιρικό άλμπουμ όλων των εποχών, αλλά το μεγαλύτερο ακόμη οικονομικό «μπαμ» θα ερχόταν το ’76 με την εκτύπωση της έκδοσης του «Ιησού από τη Ναζαρέτ».

 Ήταν εκατομμύρια οι «σκληροπυρηνικοί», Καθολικοί Ιταλοί που έτρεξαν ν’ αγοράσουν τα μαγικά αυτοκόλλητα του κινηματογραφικού, αριστουργήματος του Φράνκο Ζεφφιρέλλι που παρακολουθούμε, κάθε χρόνο τη Μεγάλη Εβδομάδα.

 Για την Ιστορία, πάντως ακόμη υπάρχουν συλλέκτες που πουλούν τα αυτοκόλλητα του Πιτσαμπάλλα έναντι 1500 ευρώ, το ένα…