Ο Ταρέμι διάλεξε το κόκκινο χάπι - Ο Γιαζιτζί και ο Στρεφέτσα

Δεν είχε συμπληρωθεί καν το πρώτο λεπτό στο σαββατιάτικο (10/1) ματς του Ολυμπιακού με τον Ατρόμητο στο Περιστέρι (0-2) όταν ο Ταρέμι έκανε πίεση σε αντίπαλο στόπερ κοντά στη γραμμή του άουτ κι εκείνος πετούσε τη μπάλα πλάγιο. Στο φινάλε του ματς ο Ιρανός είπε ότι το πλάνο ήταν να πιέσουν ψηλά και να κινηθούν πίσω από την άμυνα του αντιπάλου. Α, ναι, ΠΡΙΝ απ' αυτά, και όταν ρωτήθηκε για το γκολ του και την ασίστ ανέφερε το εξής: ήταν ομαδική προσπάθεια. Δεν είπε «εγώ». Θα μπορούσε. Δεν το έκανε. Και δεν το έκανε γιατί από την κορυφή ως τα νύχια είναι αυτό που λέμε: ΠΑΙΧΤΑΡΑΣ. 

Παιχταράς ΔΕΝ είναι αυτός που κάνει -συνήθως ανούσια- τσαλιμάκια - κορδελάκια με τη μπάλα και ζει για το «ωωω» θαυμασμού της κερκίδας. Παιχταράς είναι αυτός που κάθε μικρή ή μεγάλη του ενέργεια σ' ένα ματς έχει μοναδικό στόχο την ουσία και κατ' επέκταση το γενικό καλό. Το καλό της ομάδας. Ο Ιρανός είναι τέτοιος. Παιχταράς. 

Ιδιοφυΐα. Αϊνστάιν του υπέροχου αθλήματος που λέγεται ποδόσφαιρο. Ή αλλιώς, βλέπει το ποδόσφαιρο όπως άρχισε να βλέπει τον κόσμο ο... Νίο στην ταινία «Matrix» μετά που διάλεξε το κόκκινο χάπι (και όχι το μπλε) που του πρόσφερε ο Μορφέας.  

Όσοι μπαίνετε στον κόπο να διαβάζετε αυτά που γράφω στο sportdog ξέρετε. Όταν οι άλλοι σας μιλούσαν διαρκώς για τον Γιαζιτζί (και τον Γιάρεμτσουκ), σας μιλούσα για τον Ταρέμι. Όχι, δεν είναι φίλος μου. Δεν με ξέρει καν. Τον ξέρω - βλέπω - καταλαβαίνω εγώ και μου φτάνει. Είναι κόσμημα για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Αποτελεί και ένα ζωντανό και κινούμενο Πανεπιστήμιο για κάθε νεαρό αλλά και πιο ώριμο ποδοσφαιριστή που θέλει να γίνει καλύτερος. Copy-άρεις (αν μπορείς, δεν είναι εύκολο κι ας μπορεί να φαίνεται) όσα κάνει αλλά και όσα δεν κάνει στα ματς του και γίνεσαι καλύτερος. Έχετε προσπαθήσει να κολλήσετε πάνω του το βλέμμα σας σε ένα ματς; Το έχω κάνει πολλάκις γι' αυτό και ο απεριόριστος θαυμασμός μου.

Ο Ταρέμι στην επίθεση του Ολυμπιακού είναι, λίγο πολύ, ό,τι ήταν προ τριών ετών ο Βιθέντε Ιμπόρα για τη μεσαία γραμμή του Ολυμπιακού. Παίκτες και οι δύο που, μπορεί να πει κανείς, δεν είναι συμβατοί με τις ταχύτητες και τις αντοχές για πίεση ψηλά στην εποχή Μεντιλίμπαρ στο μεγάλο λιμάνι. Χα, τι πλάκα έχει να το πιστεύει κανείς αυτό. Ένας αληθινός ΠΑΙΧΤΑΡΑΣ είναι συμβατός με ΚΑΘΕ στυλ παιχνιδιού. Γιατί έχει την οξυδέρκεια να καλύπτει το όποιο (από τα λιγοστά) μειονεκτήματά του «διαβάζοντας» το παιχνίδι και όντας 1 και 2 κλικ μπροστά σε κάθε φάση καμουφλάροντας την έλλειψη στην έκρηξη. 

Λέτε ο Μεντιλίμπαρ να ήταν χαζός ο οποίος το πρώτο πράγμα που έκανε όταν ανέλαβε ήταν να καθιερώσει βασικό τον Ιμπόρα που τον είχε στα αζήτητα ο αχαρακτήριστος προπονητικά Καρβαλιάλ; Ή τώρα να είναι χαζός που επιμένει στον Ταρέμι ενώ διάφορες φωνές τριγύρω προσπαθούν να τον πείσουν ότι πρέπει να μπει ο Γιάρεμτσουκ; Θα μπει και ο Ουκρανός προφανώς αλλά όταν πρέπει να διαλέξεις έναν από τους δύο δεν γίνεται να μην προηγείται ο Ιρανός. Απλά, δεν γίνεται.

Αυτό που κάνει ο Μεχντί στο 1ο γκολ είναι ένα αριστούργημα. Στη βαθιά μπαλιά του Κοστίνια Βάζει πλάτη τον πρώτο αντίπαλο που επιχειρεί να τον μαρκάρει και ουσιαστικά τον εξουδτερώνει από τη φάση. Ύστερα με μια απλή προσποίηση (γέρνει λίγο το σώμα και το κεφάλι εμπρός) στέλνει... αδιάβαστο τον Μανσούρ και μετά πασάρει ΤΕΛΕΙΑ στο β' δοκάρι όπου έρχεται με φόρα ο Ζέλσον. Πόσες σπουδαίες προϋποθέσεις για καλή τελική δεν έχουν αχρηστευθεί εξαιτίας μιας κακής τελικής πάσας; Ο Ταρέμι την έβγαλε άριστα 10 στον Ζέλσον που έκανε μέτριο τελείωμα (ναι ήταν διαγώνια και είχε μικρή γωνία αλλά πλάσαρε πάνω στον τερματοφύλακα) αλλά ήταν τυχερός η μπάλα να περάσει κάτω από το σώμα του Κοσέλεφ. Και φυσικά στο δικό του γκολ στο β' ημίχρονο κάνει όσα λατρεύει ο Μεντιλίμπαρ. Παραμονεύει για το λάθος και ανακτά τη μπάλα. Πασάρει με τη μία στον Τσικίνιο και ταυτόχρονα μπαίνει κάθετα στη περιοχή βάζοντας πλάτη τον προσωπικό του αντίπαλο (ναι, ξανά ο Μανσούρ υπέφερε) ώστε να μη μπορέσει να αποτρέψει τη συνεργασία. Και παρότι ένα θηρίο όπως ο στόπερ του Ατρομήτου τον τραβολογούσε ο Ταρέμι υποδέχθηκε τέλεια τη μπάλα, έκανε μια τέλεια προσποίηση αδειάζοντας τον Μανσούρ και εκτέλεσε τέλεια με το δεξί για να στείλει τη μπάλα, όχι εκεί που συνουσιάζονται οι αράχνες αλλά εκεί που βάζει κάμερες η Nova.

Λείπει η ουσία από τον Ζέλσον - Το... μήνυμα σε Στρεφέτσα 

Ήταν, κατ' εμέ, ο αδιαμφισβήτητος MVP του ματς και όχι ο Ζέλσον. Ναι, είχε όρεξη ο Ζέλσον. Πάντα έχει. Ποτέ δεν περνάει απαρατήρητος από τα ματς. Παίρνει προσπάθειες. Ζητάει μπάλες. Ταλαιπωρεί τις άμυνες. Η ουσία είναι το θέμα μας. Σε πόσα ματς κάνει ενέργειες που οδηγούν σε κάτι πραγματικά ουσιαστικό και σημαντικό, που κάνει τη διαφορά. Στο Περιστέρι όντως μπορεί να πει κανείς ότι ήταν ο δεύτερος σε απόδοση. Όχι πρώτος.

Στο διά ταύτα, ήταν μια σπουδαία και σημαντική νίκη αυτή του Ολυμπιακού στο Περιστέρι και δε χρειάζεται εξήγηση γι' αυτό, το καταλαβαίνουμε όλοι. Πέρα από τις πολλές και σημαντικές απουσίες λόγω Κόπα Άφρικα και τραυματισμών, οι ερυθρόλευκοι δεν είχαν κερδίσει σε 90λεπτο σοβαρής διοργάνωσης (πρωτάθλημα ή Ευρώπη) από τις 9 Δεκέμβρη και το 0-1 στην Αστάνα επί της Καϊράτ. Και στο πρωτάθλημα από τις 6 Δεκέμβρη και το 3-0 στο Γ.Καραϊσκάκης επί του ΟΦΗ. Είχαν κερδίσει 6-0 τον Ηρακλή για το Κύπελλο στις 17 Δεκέμβρη αλλά ήταν σαφώς πολύ χαμηλής στάθμης το ματς αυτό. Μετά την Καϊράτ λοιπόν είχαν 0-0 με τον Άρη, 1-1 με την Κηφισιά και 0-0 με τον ΟΦΗ στο Σούπερ Καπ πριν έρθει η παράταση και το 3-0.

ΥΓ: Για να καταλάβετε τις διαφορές του Ταρέμι με τους περισσότερους, στο 71' ο Γκαρθία κάνει ανάκτηση με το κεφάλι εκτός της περιοχής του Ατρομήτου και ταυτόχρονα πασάρει στον Ζέλσον. Ο Πορτογάλος είναι λίγο έξω από τη μεγάλη περιοχή και ο Ταρέμι λίγο εντός και του κάνει νόημα που να του πασάρει για να επιχειρήσει να βγει τετ-α-τετ. Και ο Ζέλσον τον αγνοεί και επιλέγει να ένα τζούφιο - αστείο σουτ με τη μπάλα να πηγαίνει χαλαρά στην αγκαλιά του τερματοφύλακα. Ο Ιρανός θα την είχε πασάρει ΜΕ ΤΗ ΜΙΑ. Όπως κάνει ΠΑΝΤΑ όταν το συμφέρον για την ομάδα είναι αυτό. Πασάρει με τη μία σε συμπαίκτη που είναι σε καλύτερη θέση.

ΥΓ2: Τελικά τον έβαλε τον Γιαζιτζί βασικό ο Μεντιλίμπαρ, για 2η φορά στο φετινό πρωτάθλημα. Είχε προηγηθεί το ματς με την ΑΕΛ στη Λάρισα. Περίπου ίδια ήταν η «γεύση», τουλάχιστον στη δική μου θεώρηση των πραγμάτων. Τι συμπέρασμα βγάλαμε; Κατά το «προσοχή στο κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας» έχουμε και το «προσοχή στο κενό μεταξύ του παίζω βασικός και του μπαίνω φρεσκαδούρα αλλαγή και με τους αντιπάλους κουρασμένους με συνέπεια να κάνω πιο εύκολα ό,τι θέλω να κάνω».

ΥΓ3: Είναι πολύ love and hate παίκτης ο Μπιανκόν. Έχει μια σειρά από πράγματα που λατρεύεις. Και μερικά, σαφώς λιγότερα, που σε εκνευρίζει. Είναι ο παίκτης με τον απίθανο χαρακτήρα εντός και εκτός γηπέδου. Που έχει και ικανότητα για δημιουργία με μακρινές μπαλιές, διαγώνιες ή κάθετες. Ακόμα και σε θέση αριστερού εξτρέμ εμφανίστηκε στο Περιστέρι προσπαθώντας να βγάλει ασίσ στον Ταρέμι! Κάνει και σλάλομ σαν εξτρέμ και κερδίζει φάουλ και κάρτες από αντιπάλους. Και ξαφνικά θα κάνει την «πατάτα» στην άμυνα ή θα τραβήξει στο κέντρο αντίπαλο (όπως έκανε στον Φαν Φέερτ στο 27' αλλά γλίτωσε την κάρτα) και θα τον ρίξει κάτω.

ΥΓ4: Με τον Ποντένσε μη διαθέσιμο ο Στρεφέτσα δεν προτιμήθηκε για το αρχικό σχήμα και μπήκε στο ματς στο 78', όταν ουσιαστικά όλα είχαν τελειώσει. Θέλετε και σχόλιο; Τα «λένε» όλα τα γεγονότα νομίζω. Ο Βραζιλιάνος, μόνος του, έχει φέρει τον εαυτό του σε δύσκολη θέση. Γιατί μπήκε Γενάρης και ακόμα περιμένουν άπαντες το κάτι παραπάνω. Και δεν το βλέπουν. Για παίκτη που στοίχισε τόσα εκατομμύρια...

ΥΓ5: Πάρα πολύ δύσκολος αναμένεται ο προημιτελικός κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ αφού ο δικέφαλος δείχνει να πατάει πολύ καλά. Και μην ξεχνάμε ότι το ματς είναι νοκ-άουτ. Και λόγω έδρας ο Ολυμπιακός θα έχει την έξτρα πίεση του «πρέπει».