Το «Έτος Μηδέν» της ιταλικής μπάλας

 Και έτσι, αναπόφευκτα η Ιταλία ετοιμάζεται να ισοφαρίσει το ρεκόρ «αφλογιστίας» που είχε μεσολαβήσει από τον θρίαμβο της Μίλαν του Ριβέρα (’69), έως εκείνο της Γιουβέντους του Πλατινί (’85), δυστυχώς ανήμερα της τραγωδίας του Χέιζελ.

 Κατά τη διάρκεια των 15 τελευταίων σεζόν, η Ισπανία κατέκτησε το Champions League οκτώ φορές, η Αγγλία τέσσερις, η Γερμανία δύο, η Γαλλία μία, η Ιταλία μηδέν. Όπως ακριβώς και η Πορτογαλία που το 2004 με την Πόρτο, ειρωνεία της τύχης και τότε με τον Μουρίνιο προπονητή είχε σκαρφαλώσει στο υψηλότερο σκαλοπάτι του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Τι φταίει;

 Στην εποχή του ποδοσφαίρου- business, ο μοναδικός, κινητήριος παράγοντας που παίζει καταλυτικό, εν τέλει ρόλο δεν είναι τίποτα περισσότερο, και τίποτα λιγότερο από τα χρήματα. Τα ατελείωτα βουνά από δις που, αναγκαστικά και μη έχουν τη δύναμη και τη δυναμική να μαγνητίζουν, κάθε φορά τους καλύτερους.

 Δεν είναι τυχαίο που ο ετήσιος, συνολικός τζίρος της Premier League ξεπερνάει τα 7 δις ευρώ, της Liga και της Bundesliga τα 4, του Campionato τα 3. Όπως δεν είναι τυχαίο ότι οι καλύτεροι βρίσκονται εδώ και χρόνια στα αγγλικά γήπεδα, άσχετα εάν για λόγους υπεραριθμού πολλοί απ’ αυτούς αναγκάζονται να μουρμουρίζουν και να τουρτουρίζουν σ’ έναν πάγκο.

 Κακά τα ψέματα, αλλά το αγγλικό πρωτάθλημα είναι αναμφισβήτητα το πλέον εντυπωσιακό του πλανήτη. Μπορεί να μην είναι το δυσκολότερο, αλλά είναι το πλέον θεαματικό και οργανωμένο. Ένα προϊόν με άρτιο περιτύλιγμα το οποίο, μόλις το ξετυλίξεις θα βρεις γεμάτα, χρωματιστά και καθαρά γήπεδα, αλλά και εγκαταστάσεις υψηλών προδιαγραφών που χρειάστηκαν γερές, ιδιωτικές επενδύσεις μέχρι να γίνει, μακροπρόθεσμα η σταδιακή τους απόσβεση.

 Είναι ένα καλό κουρδισμένο σύστημα που σέβεται, τόσο τον φίλαθλο, όσο τον τηλεθεατή και που επίσης, δεν είναι τυχαίο εάν στα φετινά Κύπελλα Ευρώπης έστειλε και τις 9, από τις 9 (!) ομάδες της στη φάση των 16 και των τριών διοργανώσεων.

 Με αποκορύφωμα το εντυπωσιακό, όσο πρωτοφανές 6/6 στους 16 του Champions League με τις Νιουκάσλ, Μάντσεστερ Σίτι, Τσέλσι, Λίβερπουλ, Τόττεναμ και Άρσεναλ. Στο Europa League συνεχίζουν αντίθετα οι Νότινγκαμ Φόρεστ και Άστον Βίλλα, ενώ στο Conference η Κρίσταλ Πάλας που είχε «υποβιβαστεί» από το Europa League λόγω της διοικητικής εμπλοκής του παράλληλου ιδιοκτήτη και της Λιόν.

 Με τέτοιο, άνισο ανταγωνισμό πώς να σταματήσει κανείς την αγγλική «εισβολή», πόσο μάλλον η ιταλική μπάλα που τα τελευταία 15 χρόνια το μόνο που κατάφερε ήταν να χάσει 4 τελικούς Champions League, δύο η Γιουβέντους, από Ρεάλ Μαδρίτης και Μπαρτσελόνα, δύο η Ίντερ από Μάντσεστερ Σίτι και Παρί Σεν Ζερμέν, έναν του Europa League με την Ίντερ χαμογελώντας μόνο με τον προ διετίας θρίαμβο της Αταλάντα.

 Η Ιταλία, που τα τελευταία 25 χρόνια μεσουρανούσε στην Ευρώπη στέλνοντας κάθε φορά τουλάχιστον μία εκπρόσωπό της στους 16, φέτος άγγιξε πράγματι το «Έτος Μηδέν» γνωρίζοντας απανωτούς και συνεχόμενους, ποδοσφαιρικούς εξευτελισμούς. Γιατί όταν σου αποκλείουν την περυσινή πρωταθλήτρια (Νάπολι), μετά την πρωτοπόρο του Campionato (Ίντερ) και «καπάκι» τη Γιουβέντους θα πρέπει ν’ αρχίσεις ν’ αναρωτιέσαι τι δεν κάνεις ή δεν έκανες σωστά.

 Στην Ευρώπη συνεχίζει στο Europa League με Ρόμα και Μπολόνια (που για το ranking/ Uefa είχαν την ατυχία να κληρωθούν μεταξύ τους), στο Conference με τη Φιορεντίνα και στο Champions League με την Αταλάντα. Η οποία, ας μην είμαστε αφελείς δεν έχει ιδιαίτερη τύχη με τη Μπάγερν Μονάχου. Κι αν υποθέσουμε πως ακόμη κι ως εκ θαύματος την βρει θα πρέπει μετά να παίξει με τη νικήτρια του Ρεάλ Μαδρίτης- Μάντσεστερ Σίτι. Όχι μόνο δύσκολα, αλλά αδιανόητα απίθανο στο «Έτος Μηδέν» του ιταλικού calcio.