Η τεράστια επιτυχία της ΑΕΚ, η αναγνώριση και η πραγματικότητα

Καταρχάς, να σημειώσω κάτι για τον… εαυτό μου: ποτέ δεν πρόκειται να ξαναγράψω πριν από ματς της ΑΕΚ ότι είναι χωρίς άγχος, όπως έκανα στο κομμάτι της Πέμπτης, για τη ρεβάνς με την Τσέλιε. Ζητώ συγγνώμη! Ξέχασα για λίγο πόσο… ΑΕΚ είμαστε και ότι τα εύκολα δεν μας αρέσουν.

Πάμε να τα πάρουμε ένα – ένα. Πρώτα τα θετικά: Η ΑΕΚ είναι στους 8 του Conference. Έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που φτάνει στα προημιτελικά όλων των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, διαχρονικά. Σε Πρωταθλητριών, UEFA, Κυπελλούχων και τώρα Conference μόνο η ΑΕΚ έχει φτάσει μέχρι τα προημιτελικά. Σημαντικό…

Η επιτυχία είναι τεράστια, καθώς δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πόσο δύσκολα και περίπλοκα ξεκίνησε το καλοκαίρι αυτό το ταξίδι. Ο Νίκολιτς είπε στις δηλώσεις του μετά το ματς της Πέμπτης ότι «όλοι έτρεμαν τα προκριματικά» και πράγματι έτσι ήταν. Πόσοι περίμεναν όταν έκλεισε η περσινή σεζόν ότι θα κατάφερνε η ομάδα να περάσει, χωρίς «μαξιλαράκι», τρεις προκριματικούς γύρους; Λίγοι. Πόσοι περίμεναν ότι θα βγει 3η στη League Phase; Λίγοι. Πόσοι περίμεναν να είναι τώρα στους «8»; Λίγοι. Πόσοι περίμεναν αυτή την επική εμφάνιση στο Τσέλιε και το άνετο 0-4, που κάλλιστα θα μπορούσε να ήταν 0-8; Λίγοι. Και ταυτόχρονα με όλα αυτά η ΑΕΚ παραμείνει πρώτη στη βαθμολογία στην Ελλάδα, είτε μόνη της κάποιες στιγμές, είτε με… συγκάτοικους. Πόσοι το περίμεναν κι αυτό; Λίγοι. Άρα αυτή η ΑΕΚ έχει μάθει να μας διαψεύδει και τις περισσότερες φορές ως τώρα θετικά.

Η εικόνα της ΑΕΚ στη ρεβάνς με την Τσέλιε πολύ κόσμο εξέπληξε δυσάρεστα. Πολλοί πίστευαν πως μετά το άνετο 0-4 του πρώτου αγώνα, θα επαναληφθεί το ίδιο. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα και το είδαμε και στις ρεβάνς πολλών ακόμα αγώνων το βράδυ της Πέμπτης. Ομάδες που είχαν κάνει περίπατο εκτός έδρας στα πρώτα παιχνίδια, να δυσκολεύονται αφάνταστα στις ρεβάνς, στις έδρες τους και να προκρίνονται εν τέλει με καρδιοχτύπια.

Τέτοια δυστυχώς είχαμε και στη Φιλαδέλφεια. Πολλοί έκαναν λόγο για κακή νοοτροπία των παικτών. Εξέφρασαν την άποψη ότι η ΑΕΚ χαλάρωσε μετά το σκορ του πρώτου αγώνα και είχε αυτή την εικόνα. Μακάρι να ήταν αυτό… Το εννοώ! Μακάρι οι παίκτες να ήταν χαλαροί, λόγω του υπέρ τους 4-0. Δεν ήταν όμως! Η ΑΕΚ στα τελευταία της αρκετά παιχνίδια (εξαιρείται το παιχνίδι στη Σλοβενία) παρουσιάζει το ίδιο σοβαρό αγωνιστικό πρόβλημα: «Πετάει» τα πρώτα της ημίχρονα. Βγάζει μία χαλαρότητα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην δημιουργεί ευκαιρίες, να μην κρατάει μπάλα και να δέχεται κάποιες λιγοστές ευκαιρίες. Μερικές εξ αυτών όμως πλέον γίνονται και γκολ από τους αντιπάλους, όπως έγινε σε Βόλο, Ατρόμητο και χθες. Η συνολική αμυντική συμπεριφορά της ΑΕΚ έχει χαλάσει. Άρα μπαίνει στη διαδικασία του να «κυνηγάει». Όταν όμως η ΑΕΚ αποφασίζει και μπαίνει στο… γήπεδο παίζει καλό ποδόσφαιρο. Όμως το θέμα είναι ότι πλέον αυτό το καλό της κομμάτι η ΑΕΚ το εμφανίζει στα παιχνίδια λιγότερη ώρα απ’ όσο πρέπει.

Η διαχείριση τώρα είναι ένα σημαντικό στοιχείο. Ο Νίκολιτς προφανώς και βλέπει ότι έχει πολλούς παίκτες του που δεν είναι σε φόρμα. Άρα στηρίζεται μόνιμα σε αυτούς που τον έχουν φέρει ως εδώ. Γι’ αυτό και είχα τονίσει μετά τον Ατρόμητο ότι η ΑΕΚ επιβάλλεται να πάρει περισσότερα από παίκτες που δεδομένα μας έχουν δείξει ότι μπορούν να προσφέρουν, αλλά δεν το κάνουν. Ενδεικτικά αναφέρω τους Λιούμπισιτς, Ζοάο Μάριο, Ζίνι, Ελίασον, Κουτέσα. Οι δυο τελευταίοι έπαιξαν χθες και δεν προσφέραν ξανά ουσία.

Σε όλα αυτά υπολογίζουμε φυσικά και το γεγονός ότι υπάρχουν ελλείψεις στο ρόστερ, με κραυγαλέες τη μη απόκτηση ισάξιου κεντρικού χαφ με τους Πινέδα – Μαρίν τον Γενάρη και τη μη απόκτηση ενός δεξιού μπακ, με αποτέλεσμα ο Ρότα να έχει «σκάσει». Κι άλλες ελλείψεις υπάρχουν, αλλά οι βασικές, τώρα είναι αυτές.

Με όλα τα παραπάνω το γεγονός ότι έχει φτάσει η ΑΕΚ εδώ που έχει φτάσει, στα δικά μου μάτια είναι μια τεράστια επιτυχία που τυγχάνει αναγνώρισης. Από εδώ και πέρα όμως καλό θα είναι όλοι μας να κρατάμε χαμηλά τη μπάλα για φέτος – του χρόνου επιβάλλεται ενίσχυση και συνέχιση της καλής δουλειάς που γίνεται… Όμως ας μείνουμε, προς το παρόν, στο σήμερα. Καλά τα όνειρα και οι ευχές, αλλά να ξέρουμε και την πραγματικότητα. Μπορεί να πάρει η ΑΕΚ πρωτάθλημα και Ευρωπαϊκό; Δύσκολο! Πολύ δύσκολο! Εξήγησα παραπάνω γι’ αυτό. Μακάρι να το καταφέρει. Δε το συζητάμε. Εδώ θα μιλάμε για έναν ΑΘΛΟ! Δύσκολο είναι να πάρει και ένα από τα δυο τρόπαια! Όμως, αυτή η οικογένεια, όπως έγραψα και στην αρχή έχει φροντίσει να μας διαψεύδει ευχάριστα φέτος. Μπορεί να το κάνει και τον Μάη. Αλλά για να συμβεί πρέπει οι παίκτες να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους. Απαιτήσεις εννοείται πρέπει να υπάρχουν, όμως αναγνωρίζοντας κάποια πράγματα, δεν τις έχω για φέτος. Για του χρόνου θα υπάρχουν πολλές περισσότερες. Φέτος πάμε για το κάτι πολύ παραπάνω… Κάθε αγώνας της ΑΕΚ ήταν και θα είναι μία μάχη. Κανένας αγώνας όμως δεν μπορεί να βγάλει το συμπέρασμα ότι τον Μάη θα είναι ωραία ή… ξενέρωτα. Βήμα – βήμα και σε αυτά τα βήματα πρέπει όλοι να είμαστε μαζί… Αφενός ως αναγνώριση της έως τώρα προσπάθειας, αφετέρου για να αυξηθούν οι πιθανότητες για το κάτι παραπάνω…