Μεταγραφές με αλογάκι πάνω σε καραβάκι

Τελικά δεν είναι να σας έχει κανένας εμπιστοσύνη. Μια βδομάδα έλειψα εκτός Ελλάδας και κοντέψατε να τη διαλύσετε τη χώρα. Να το κλείσετε το μαγαζί!

Έβλεπα τις ειδήσεις εκεί στα ξένα και διάβαζα για πεσμένες κυβερνήσεις, ξαπλωμένους πρωθυπουργούς, συγκυβερνήσεις συνενόχων, πτωχεύσεις, διαδηλώσεις, επεισόδια, ανασχηματισμούς (είδε ο Γιώργης ότι μπατάρει το καράβι με μοναδικό αντιπρόεδρο τον Θηριόδωρο Πάνκοιλο κι έβαλε μπαλάντζα στην πλώρη τον Μπιγκ Μπένι), μόνο σεισμός δεν έγινε. Εκτός κι αν έγινε και με τόσες αναταράξεις δεν το πήραμε χαμπάρι...

Κι όταν γύρισα πίσω, τα βρήκα όλα όπως πριν. Όχι μια διαλυμένη χώρα, αλλά ...την ίδια διαλυμένη χώρα. Χωρίς χαμόγελο, χωρίς προοπτική. Μόνο με αγανάκτηση και αγανακτισμένους. Από το αεροδρόμιο αγανακτείς. Σε πιάνει η μυρουδιά, η μπόχα. Μια χώρα στην οποία δεν κάνει ζέστη ή κρύο. Κάνει δύσπνοια!

Ανοίγεις την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το Ίντερνετ και μόλις δεις, ακούσεις, διαβάσεις τις ειδήσεις, νιώθεις να σου έρχεται το πλάγιο. Σαν να βγαίνει από τον οθόνη ο Οξαποδώ. Λες να πάρεις μια ανάσα, να το γυρίσεις στην τρελή, να διαβάσεις κανένα αθλητικό να ξαλεγράρεις, να δεις τι γίνεται στην ομαδάρα σου, τι παιχταράδες θα φέρει ο πρόεδρας, πόσα Τσάμπιονς Λιγκ θα σηκώσεις την επόμενη δεκαετία και ...νάτος πάλι ο Οξαποδώ.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο gazzetta.gr