Η Μαρία Καρυστιανού επιμένει ότι δεν γνωρίζει αν θα ηγηθεί. Και το λέει με έναν τρόπο που μεταθέτει το ερώτημα αλλού: στον «λαό», στη διαδικασία, σε μια εσωτερική φωνή που —όπως συχνά συμβαίνει— καλείται να λύσει ό,τι η πολιτική αποφεύγει να ορίσει. Η ασάφεια εμφανίζεται ως αρετή. Μόνο που στην πολιτική η ασάφεια σπανίως γεννά εμπιστοσύνη· συνήθως γεννά προσδοκίες χωρίς αντικείμενο.

Η επίκληση της «κοινωνικής αφύπνισης» λειτουργεί παρηγορητικά. Υπενθυμίζει ότι κάτι κινείται, ότι η κοινωνία δεν έχει παραιτηθεί πλήρως. Όμως η αφύπνιση, από μόνη της, δεν συγκροτεί πολιτική πρόταση. Είναι συνθήκη, όχι σχέδιο. Και η Ιστορία δείχνει ότι πολλές αφυπνίσεις κατέληξαν σε έναν ακόμη κύκλο απογοήτευσης, ακριβώς επειδή εξαντλήθηκαν σε ηθικές διαπιστώσεις.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ NEWPOST.GR

Μαρύα Καρυστιανού LIFE