Τό ξέρατε; Ο ρόλος του Ολυμπιακού στην απελευθέρωση της Κύπρου

Με ένα συμβολικό αλλά φορτισμένο μήνυμα για την 1η Απριλίου 1955, ο Ολυμπιακός Λευκωσίας υπενθύμισε για ακόμη μία φορά πως η ιστορία του δεν περιορίζεται μόνο στα γήπεδα, στις διακρίσεις και στην αθλητική του διαδρομή, αλλά είναι άρρηκτα δεμένη και με τις μεγάλες εθνικές στιγμές του Κυπριακού Ελληνισμού.

Η ανάρτηση του σωματείου, με το σύνθημα «ΖΗΤΩ Η 1η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1955 – ΖΗΤΩ Η ΕΟΚΑ!», συνοδεύτηκε από αναφορά στην «τεράστια συμβολή» του Ολυμπιακού στον αγώνα της ΕΟΚΑ, μέσα από αρχειακό απόσπασμα του ΡΙΚ. Και πράγματι, η ιστορία του συλλόγου δείχνει ξεκάθαρα ότι ο Ολυμπιακός Λευκωσίας δεν ήταν απλώς ένας αθλητικός φορέας, αλλά ένα σωματείο με έντονη εθνική ταυτότητα και ζωντανή παρουσία στους αγώνες της εποχής.

Ο Ολυμπιακός Λευκωσίας ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1931 από μια ομάδα μορφωμένων νέων, αποφοίτων του Παγκυπρίου Γυμνασίου, και από την πρώτη στιγμή αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τους νέους του Τακτακαλά. Το όνομα «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» προήλθε από την αγάπη που τρέφανε οι ιδρυτές του Σωματείου προς τον «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ» Πειραιώς. Το όραμα των ιδρυτών του δεν είχε μόνο αθλητική διάσταση. Βασίστηκε σε τρεις μεγάλους άξονες! Στην καλλιέργεια του ιδεώδους της ελευθερίας και της πίστης για την εκπλήρωση των εθνικών πόθων του Κυπριακού λαού, στην προώθηση υγιών πολιτικών και κοινωνικών αρχών με έμφαση στην ελευθερία της σκέψης και στην ανεξαρτησία του ατόμου, αλλά και στη διάδοση του αθλητισμού και της φυσικής αγωγής.

Αυτό το ιδεολογικό και εθνικό υπόβαθρο δεν έμεινε στα χαρτιά. Αντίθετα, φάνηκε πολύ νωρίς στην πράξη. Μόλις λίγους μήνες μετά την ίδρυση του σωματείου, τον Οκτώβριο του 1931, οι Άγγλοι έκλεισαν το οίκημα του Ολυμπιακού για έναν χρόνο, εξαιτίας της εθνικής του δράσης στο κίνημα του Οκτωβρίου. Το γεγονός αυτό αποτελεί έναν από τους πρώτους απτούς δείκτες ότι οι αποικιακές αρχές είχαν αντιληφθεί πως το σωματείο δεν ήταν ένας ουδέτερος αθλητικός χώρος, αλλά μια εστία εθνικού φρονήματος.

Η ίδια εικόνα επαναλήφθηκε και στον αγώνα της ΕΟΚΑ. Είκοσι επτά χρόνια αργότερα, στις 7 Ιουνίου 1958, το οίκημα του Ολυμπιακού έγινε και πάλι στόχος, αυτή τη φορά μέσα στο φλεγόμενο περιβάλλον του απελευθερωτικού αγώνα. Το κτήριο του ιστορικού σωματείου παραδόθηκε στις φλόγες από τους Τούρκους, ακριβώς λόγω της εθνικής δράσης των μελών του. Το ίδιο βράδυ, δύο μέλη του συλλόγου, οι Γεώργιος Φιντικλής και Κώστας Χριστοδούλου, δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους, σε μια από τις πιο βαριές και τραγικές στιγμές της ιστορίας του Ολυμπιακού.

Και η αιματηρή αλυσίδα δεν σταμάτησε εκεί. Στις 11 Ιουνίου 1958 δολοφονήθηκε ο Αντώνης Μπλάκκης, μέλος του σωματείου, ενώ στις 30 Ιουνίου 1958 έπεσε νεκρός ο Ανδρέας Αναστασίου, ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού. Λίγους μήνες αργότερα, στις 18 Αυγούστου 1958, φονεύθηκε από τους Άγγλους κοντά στο Επισκοπειό ο αντάρτης Σταύρος Στυλιανίδης. Όλα αυτά τα ονόματα αποτελούν ζωντανή απόδειξη ότι ο Ολυμπιακός Λευκωσίας δεν περιορίστηκε σε συμβολικές τοποθετήσεις, αλλά πλήρωσε βαρύ τίμημα στον αγώνα για την ελευθερία.

Αυτό ακριβώς επιχειρεί να θυμίσει σήμερα το σωματείο. Ότι πίσω από το μαύρο και το πράσινο των χρωμάτων του δεν κρύβεται απλώς μια ποδοσφαιρική ταυτότητα. Το μαύρο συμβολίζει το πένθος του Κυπριακού Ελληνισμού για την πολύχρονη δουλεία, ενώ το πράσινο την ελπίδα και την πίστη για την εκπλήρωση των εθνικών πόθων της μαρτυρικής πατρίδας και την ένωσή της με τον ελεύθερο μητροπολιτικό Ελληνισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και η ίδρυση του σωματείου, το όνομά του, το έμβλημά του και ο ιδεολογικός του προσανατολισμός κουβαλούν αυτή τη βαθιά ιστορική και εθνική φόρτιση.

Ο Ολυμπιακός Λευκωσίας, βεβαίως, έχει γράψει και μεγάλη αθλητική ιστορία. Είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ΚΟΠ το 1934, με 70 συμμετοχές στην Α’ Κατηγορία, τρία πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο Κύπρου και παρουσία και στις τρεις μεγάλες ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Όμως στην περίπτωση αυτού του συλλόγου, η αθλητική διαδρομή δεν μπορεί να αποκοπεί από την εθνική του πορεία. Ο Ολυμπιακός δεν υπήρξε μόνο ομάδα. Υπήρξε φορέας μνήμης, ιδεών και αντίστασης.

Η φετινή του ανάρτηση για την 1η Απριλίου 1955 έρχεται ακριβώς να υπενθυμίσει αυτή τη διάσταση. Να θυμίσει ότι στον αγώνα της ΕΟΚΑ δεν πρωταγωνίστησαν μόνο ένοπλες ομάδες και εμβληματικά ονόματα, αλλά και σωματεία, κοινότητες, γειτονιές, νέοι άνθρωποι και σύλλογοι που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι και πολλές φορές το πλήρωσαν με αίμα.

Στην περίπτωση του Ολυμπιακού Λευκωσίας, η προσφορά αυτή δεν είναι ένα δευτερεύον κεφάλαιο της ιστορίας του. Είναι από τα θεμέλιά του. Και αυτό εξηγεί γιατί το σωματείο εξακολουθεί μέχρι σήμερα να προβάλλει με υπερηφάνεια τη συμβολή του στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Γιατί για τον Ολυμπιακό, η μνήμη της ΕΟΚΑ δεν είναι απλώς μια επέτειος. Είναι κομμάτι της ίδιας του της ταυτότητας.