Ο Ακύλας, ο 27χρονος καλλιτέχνης που κατάφερε να ενώσει την παράδοση με το μέλλον, παρουσίασε ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα στο Wiener Stadthalle της Αυστρίας, αποσπώντας ένα από τα μεγαλύτερα χειροκροτήματα της βραδιάς και προκαλώντας παγκόσμιο «σεισμό» στα social media.

Ένα ψηφιακό Arcade Game στη σκηνή της Eurovision

Υπό την έμπειρη σκηνοθετική καθοδήγηση του Φωκά Ευαγγελινού, το «Ferto» μετατράπηκε σε μια ζωντανή εμπειρία βιντεοπαιχνιδιού. Η σκηνή μεταμορφώθηκε σε έναν σύγχρονο arcade κόσμο.

Ο Ακύλας φορώντας την πλέον εμβληματική πορτοκαλί στολή του και τα «γατίσια αυτιά» που έγιναν το σήμα κατατεθέν του, πάτησε το εικονικό κουμπί «Start» και παρέσυρε την Ευρώπη σε έναν ψηφιακό λαβύρινθο.

Η χρήση ενός τούνελ από καθρέφτες και μιας πολυεπίπεδης κατασκευής με δωμάτια δημιούργησε μια ψευδαίσθηση βάθους, κάνοντας τους τηλεθεατές να νιώθουν ότι περιηγούνται μέσα σε μια εφαρμογή ή ένα παιχνίδι των 90s.

Η «κυρία που πλέκει» και το πατίνι στο catwalk

Η ελληνική συμμετοχή είχε δόσεις χιούμορ αλλά και υψηλής αισθητικής. Η εμφάνιση της Παρθένας Χοροζίδου, ντυμένης ως κλασικής κυρίας που πλέκει (με τα απαραίτητα γατίσια αυτιά!), ήταν η στιγμή που «έριξε» το Twitter, χαρίζοντας το πιο fun dance-off της βραδιάς.

Ο Ακύλας δείχνοντας την αστείρευτη ενέργειά του, χρησιμοποίησε ακόμη και πατίνι για να διασχίσει το catwalk, κερδίζοντας και τους πιο απαιτητικούς fans του διαγωνισμού.

Το act δεν έμεινε μόνο στο οπτικό κομμάτι, αλλά είχε και έντονους συμβολισμούς. Σε μια κίνηση-ματ που συγκίνησε τους Eurofans, ο Κωνσταντίνος Μακρυπίδης λειτούργησε ως «ανθρώπινη λύρα», παραπέμποντας απευθείας στη θρυλική εμφάνιση της Έλενας Παπαρίζου το 2005.

Στη γέφυρα του τραγουδιού, ο Akylas ανέβηκε σε ένα περιστρεφόμενο σκηνικό, χαμηλώνοντας τους τόνους για να ερμηνεύσει ένα μέρος του κομματιού αφιερωμένο στη μητέρα του, πριν αποχαιρετήσει το κοινό με την κίνηση της «κορεάτικης καρδιάς».

Πέρα από το εντυπωσιακό περιτύλιγμα, το «Ferto» κατάφερε να περάσει ισχυρά κοινωνικά μηνύματα. Η κριτική του Akylas απέναντι στην απληστία και τον υπερκαταναλωτισμό φαίνεται πως βρήκε αποδέκτες σε όλη την Ευρώπη, αποδεικνύοντας ότι η Eurovision μπορεί να είναι ταυτόχρονα ένα πάρτι και μια πλατφόρμα προβληματισμού.